Sylwestrowe podsumowanie roku.

Koniec roku to tradycyjny czas podsumowań, podliczania udanych dok wytyczania celów na kolejne 365 dni. W ostatni dzień 2013 r. spoglądam na listę artykułów i czuję nieskrywaną satysfakcję, bowiem jest to dwusetny wpis na tym blogu. W ciągu dwóch lat (z małym hakiem) opisałem już prawie wszystkie pomniki przyrody w okolicach mojego miasta czyli Jeleniej Góry. Cieszy to i martwi równocześnie, ponieważ by sfotografować nieznane mi jeszcze pomnikowe obiekty muszę pojechać przynajmniej 30 km. Dzięki wyjazdom weekendowym oraz urlopowym opisałem liczne dolnośląskie ciekawostki zlokalizowane po prawej stronie Odry oraz kawałek woj. lubuskiego. Plany na nowy rok to opisanie wszystkich dolnośląskich pomników przyrody nieożywionej (zostało tylko kilkanaście), zdecydowanie więcej zdjęć ze wspaniałej Ziemi Kłodzkiej oraz bliżej nieokreślony dalszy wyjazd urlopowy. Czy znudzą mi się wkrótce pomniki przyrody? Raczej nie ! Ciągłe doskonalenie techniki fotografii oraz obróbki zdjęć, konieczność uzupełniania do niedawna obcej mi wiedzy z dziedziny dendrologii i nauk geologicznych, sprawia mi autentyczna frajdę.

Czytelnikom w Nowym Roku życzę więcej czasu i pieniędzy na realizację swoich pasji oraz dużo zdrowia, bo bez niego to wszystko jest nic nie warte. Poniżej 12 fotek wykonanych w kolejnych miesiącach mijającego roku (niekoniecznie w tym samym miesiącu publikowanych). Dla nudzących się zagadka: w jakich miejscowościach fotografowane były poszczególne drzewa – odpowiedź tradycyjnie po najechaniu kursorem na zdjęcie.

Park przypałacowy we wsi Stolec (gm. Ząbkowice Śl.)

Stolec to duża wieś leżąca niedaleko Ząbkowic Śląskich, z ciekawą grupą zabytków skupionych w centrum wsi. Jadąc od południa najpierw ujrzymy gotycki  kościół p.w. Najświętszej Panny Marii i św. Zuzanny z końca XIII w.

Nieco dalej znajduje się barokowy pałac popadający w coraz większą ruinę.

Formę neogotycką posiada kościół p.w. św. Jana Nepomucena z pocz. XX w.

Między neogotyckim kościołem a pałacem rozciąga się założenie parkowe o pow. 2.3 ha (dawniej 5 ha), z ruiną wieży widokowej tzw. belwederu i resztkami oranżerii. Park niestety jest mocno zaniedbany, gęsty podszyt uniemożliwia w lecie wykonanie sensownego zdjęcia. A szkoda bo w drzewostanie parku znajduje się wiele ciekawych drzew, w tym rzadkich gatunków egzotycznych. Od 2008 r.  7 okazów posiada status pomnika przyrody ożywionej.

Najłatwiej jest odnaleźć dwa rosnące obok siebie pomnikowe drzewa : buka pospolitego w odmianie purpurowej i miłorząb dwuklapowy. Znajdują się ok. 30 m od południowej bramy kościoła.

Obwód buka wynosi 470 cm, miłorzębu 260 cm, wysokość odpowiednio 25 i 22 metry.

50 m na południe od ruin wieży widokowej rośnie pomnikowy jesion wyniosły o obwodzie pnia 345 cm.

Po drugiej stronie ścieżki po której wiedzie szlak turystyczny, znajduje się drugi pomnikowy jesion o obwodzie 415 cm.

Idąc nieco dalej szlakiem mijamy pomnikowy okaz cisa pospolitego o pierśnicy 170 cm.

Skręcając w drogę wiodącą w kierunku pałacu, mijamy po lewej stronie pomnikowy okaz lipy szerokolistnej (obwód 365 cm).

Ciekawostką dendrologiczną jest rosnąca po drugiej stronie drogi surmia (katalpia), o wyjątkowo dużych liściach i długich owocach w formie strąków. Drzewo to z pewnością zasługuje na ochronę pomnikową.

Na skraju parku, za ogrodzeniem ogródka (?), rośnie zupełnie niewidoczny w lecie pomnikowy cis pospolity, gęsto opleciony winoroślą (obwód 80 cm).