Pomniki przyrody w gminie Polkowice (dolnośląskie).

Gmina miejsko – wiejska Polkowice położona jest w północnej części województwa dolnośląskiego, w powiecie polkowickim. W zasadzie cały teren gminy znajduje się w zasięgu eksploatacji rud miedzi, wydobywanych i przerabianych przez KGHM Polska Miedź S.A. W krajobrazie gminy wyróżnia się silnie uprzemysłowione centrum – miasto Polkowice, otoczone mozaiką lasów (40% pow. gminy) i pól uprawnych (43% pow gminy). Na terenie gminy istnieją zaledwie 2 pomniki przyrody ożywionej: pojedynczy okaz dębu szypułkowego oraz podwójna aleja dębowa o długości 795 m, obejmująca 346 egzemplarzy (w tym 345 dębów szypułkowych oraz 1 dąb czerwony).

Wspomniany wyżej pojedynczy okaz pomnikowego dębu rośnie w kompleksie leśnym (oddz. 115 c) położonym na południe od wsi Żelazny Most (ok. 1,5 km od tartaku, boiska).

GPS N 51°27’46.45” , E 16°10’25.44”

Drzewo mierzy w obwodzie 360 cm, wysokość dębu 23 metry, wiek wg danych Nadleśnictwa Lubin 350 lat.

Unikalna, czterorzędowa aleja złożona głównie z dębów szypułkowych, znajduje się w Nowym Dworze – formalnie jest to część dużej wsi Jędrzychów. Do alei prowadzą drogowskazy, ustawione przy głównych skrzyżowaniach we wsi.

Lokalizację alei najlepiej oddaje mapka, będąca fragmentem tablicy usytuowanej na początku i końcu alei.

Początek alei znajduje się na skraju parku otaczającego pałac w Nowym Dworze.

Na ustawionych tablicach bardzo szczegółowo opisano ten pomnik przyrody.

Przedmiotem ochrony jest podwójna, czterorzędowa aleja o długości 795 m, złożona z 345 dębów szypułkowych oraz jednego dębu czerwonego. Obwód drzew mieści się w przedziale 80 – 306 cm, wysokość 17 – 27 m.

Koniec alei styka się z granicą lasu. Tu znajduje się ambona myśliwska oraz tablice informacyjne o treści identycznej jak na początku.

2 myśli nt. „Pomniki przyrody w gminie Polkowice (dolnośląskie).

  1. Marku – jak zawsze, przeczytałem z przyjemnością i od dechy do dechy. 🙂 Aleja dębowa doprawdy przeurocza. Chciałbym ją zobaczyć, jak drzewa będą już mieć obwody pierśnicowe w wielkości 700 – 800 cm. Raczej będzie to ciężkie do zrealizowania… Niemniej przyszłe pokolenia – mam nadzieję – będą się zachwycać tym wspaniałym pomnikiem przyrody. Zastanawiam się, skąd wziął się w niej ten rodzynek w postaci dębu czerwonego? Przypadek? Celowy zabieg? Ktoś pomylił siewkę? Bez względu na odpowiedź – stanowi to sporą ciekawostkę tej alei. Pozdrawiam serdecznie. 🙂

    • Nie miałem zbyt dużo czasu, więc nawet nie próbowałem odnaleźć tego rodzynka. Znajomość umiejscowienia tego jedynego dębu czerwonego pozwoliłaby na snucie dalszych domysłów. Pojadę tam gdy drzewa zrzucą liście i zrobię kilka fotek tak wyglądającej alei. Może wtedy odnajdę tego jedynego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *