Pomniki przyrody w gminie Mieroszów.

Gmina miejsko – wiejska Mieroszów jest gminą przygraniczną, wchodzącą w skład powiatu wałbrzyskiego, położoną w południowej części województwa dolnośląskiego. Lokalizacja na styku Gór Stołowych i Kamiennych sprawia, że region charakteryzuje niezwykle zróżnicowany krajobraz, chroniony w ramach Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich.

Obszar gminy Mieroszów urozmaicony jest ogromną ilością form geologicznych, przeważającą część powołanych pomników przyrody stanowią twory przyrody nieożywionej. Większość została już opisana na tym blogu, ale warto wspomnieć o nich raz jeszcze, w celu podsumowania informacji.

Najwyższe szczyty Gór Kamiennych, a w szczególności pasmo Gór Suchych, budują skały pochodzenia wulkanicznego. Wybitnym przykładem permskiej działalności wulkanicznej jest stromy szczyt Stożka Wielkiego (841 m n.p.m.), w całości chroniony jako pomnik przyrody. Stożek Wielki jest pozostałością dawnego komina wulkanicznego zbudowanego z latytów , przebijającego skały osadowe – iłowce i mułowce. Więcej zdjęć w artykule „Stożek Wielki w Górach Suchych„.

Na północnym stoku Suchawy (928 m n.p.m.) doszło w przeszłości do potężnych ruchów masowych. Silnie spękane, masywne latyty, budujące bardzo stromy wierzchołek uległy oberwaniu, tworząc efektowne urwisko skalne, a w dolnej części zbocza potężne gołoborze. „Czerwone Skałki” to najbardziej widowiskowy, a przy tym najtrudniej dostępny pomnik przyrody. Więcej informacji w artykule „Czerwone Skałki w Górach Suchych„.

Potężne osuwisko podziwiać można również na sąsiedniej Kostrzynie. Nie jest ono tak widowiskowe jak na Suchawej, ponieważ zbocze porośnięte jest lasem. Status pomnika przyrody posiada ostaniec zwany Małpią Skałką – opisany dokładnie w artykule „Małpia Skałka na zboczu Kostrzyny (Góry Suche)„.

Geneza powstania „Szczelin Wiatrowych” – unikalnego w skali kraju pomnika przyrody – również związana jest z ruchami masowymi. W szczelinach powstałych w partiach wierzchołkowych Lesistej Wielkiej i Małej zachodzi cyrkulacja powietrza. Dokładna lokalizacja i opis dojścia w artykule Szczeliny Wiatrowe” na Lesistej Wielkiej (Góry Kamienne).

Zachodnia część gminy Mieroszów obejmuje swym zasięgiem pasmo Zaworów, stanowiących północny kraniec Gór Stołowych. Zbudowane są ze skał osadowych, głównie z piaskowców. Pomnikami przyrody są tu ostańce skalne zlokalizowane między Różaną a Łączną, których wysokość dochodzi do 20 m. Więcej informacji i zdjęć w artykule „Czartowskie Skały„.

Pomniki przyrody ożywionej w gminie Mieroszów reprezentują dwa obiekty. Pierwszy z nich to ogromna lipa drobnolistna w Unisławiu Śląskim, o obwodzie 825 cm i wieku ok. 400 lat. Drzewo to opisywałem w artykule „Pomnikowa lipa w Unisławiu Śląskim„.

Pomnikiem przyrody jest również skupisko cisów o średnicy ok. 18 m i wysokości do 5 m, zlokalizowane w Sokołowsku przy ul. Głównej 29 (dawne sanatorium „Chrobry”).

Czerwone Skałki w Górach Suchych.

Baz wątpienia najbardziej niedostępnym pomnikiem przyrody nieożywionej na Dolnym Śląsku są Czerwone Skałki w Górach Suchych. Znajdują się na północnym zboczu Suchawy (928 m) – drugiego po Waligórze najwyższego szczytu Gór Suchych, tym samym Gór Kamiennych. Czerwone Skałki to efektowne urwisko wulkanicznych skał o wysokości do 25 m, powstałych prawdopodobnie w wyniku osuwiska.

GPS N 50°40′52.54″ , E 16°15′52.26″

 Na wierzchołek Suchawy prowadzi niebieski szlak turystyczny ze schroniska „Andrzejówka” na Przełęczy Trzech Dolin biegnący w kierunku Sokołowska.

Schodząc ze szczytu można skręcić w prawo, w zarastającą drogę prowadzącą na krawędź urwiska.

Widok na Czerwone Skałki z tego miejsca jest mocno ograniczony, jednak dalsze schodzenie w dół urwiska jest bardzo niebezpieczne. Znacznie lepsze widoki dostępne są z czerwono znakowanej ścieżki rowerowej wiodącej z „Andrzejówki”, łagodnie trawersującej zbocza Suchawy. Na wysokości Zamku Radosno, wspinamy się w kierunku widocznych poprzez rzadki las wychodni skalnych, z efektownym gołoborzem na bardzo stromym stoku.

Skały wulkaniczne budujące Czerwone Skałki to latyty – należą do skał wylewnych obojętnych (pośrednich) pod względem chemicznym, o zawartości krzemionki 55 – 60%.

Dalsze podchodzenie po stromym zboczu polecam wyłącznie doświadczonym turystom (bokiem osuwiska porośniętego młodym lasem). Widok spękanych, urwistych skał o intensywnie czerwonym zabarwieniu zapiera dech w piersiach.

Czerwone Skałki są chronione decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 19.08.2008 r. jako pomnik przyrody nieożywionej, granicach administracyjnych gminy Mieroszów. Tym samym aktem prawnym ogłoszono pomnikiem przyrody Małpią Skałę na zboczu sąsiedniej Kostrzyny, ale o tym w następnym artykule.