Pomniki przyrody w Chojnowie (pow. legnicki, dolnośląskie).

Chojnów to miasto położone kilkanaście kilometrów na zachód od Legnicy, nad rzeką Skorą. To jedno z najmniejszych miast woj. dolnośląskiego o powierzchni zaledwie 5,32 km². Warto je odwiedzić ze względu na bogatą listę zabytków: renesansowy Zamek Piastowski, monumentalny kościół pw. św. Piotra i Pawła, pozostałości obwarowań miejskich z Basztą Tkaczy, trójkątny rynek z piękną kamienicą Schramma…

Z dużą ilością zabytków konkuruje pokaźna ilość (30 szt.) pomnikowych drzew. Wszystkie posiadają własne imiona i są dobrze oznakowane – to dowód na dbałość i poszanowanie lokalnych władz do sędziwych lub egzotycznych okazów dendrologicznych. Większość z nich została już opisana na tym blogu, celem dzisiejszego artykułu jest podsumowanie informacji oraz prezentacja zdjęć egzemplarzy jeszcze nieopisanych.

Połowa chojnowskich drzew o statusie pomnika przyrody rośnie w Parku Miejskim, przylegającym do Zamku Piastowskiego. Opisałem je dokładnie w artykule „Park Śródmiejski w Chojnowie„. Równolegle do dłuższej osi Parku Śródmiejskiego odchodzi ulica Mikołaja Reja. Pomnikowe drzewa rosną wzdłuż niej, na terenach szkolnych i skwerze nad Skorą. Więcej informacji w artykule „Pomnikowe drzewa przy ul. M. Reja w Chojnowie„. Ciekawą grupę egzotycznych drzew stanowią „Kolczatki” – 9 okazów igliczni trójcierniowych zlokalizowanych na zieleńcu przy ul. Poźniaków. Zdjęcia i opis gatunku w artykule „Iglicznie trójcierniowe „Kolczatki” w Chojnowie„. Idąc od „Kolczatek” w kierunku zachodnim miniemy kościół i napotkamy na rosnący po lewej stronie ul. P. Ściegiennego pomnikowy klon jawor „Jacuś”.

Okaz mierzy w obwodzie 225 cm, wysokość drzewa 20 m.

Pomnikowy dąb bezszypułkowy „Druid” rośnie na tyłach budynku przy ul. Legnickiej 18.

Dąb mierzy w pierśnicy 360 cm, wysokość okazu 21 metrów.

Dwa pomnikowe cisy pospolite znajdują się przy ul. Dąbrowskiego. Pierwszy z nich o nazwie „Jagiełło” rośnie w ogrodzie przed budynkiem nr 8.

Obwód pierśnicowy tego cisa wynosi 280 cm, wysokość okazu to aż 16 m (rzadko spotyka się tak wysokie cisy).

Drugi pomnikowy okaz cisa o nazwie „Pocztowiec” znajdziemy przed budynkiem Poczty Polskiej (Dąbrowskiego 20).

„Pocztowiec” mierzy w obwodzie 109 cm, wysokość cisa 8 metrów.

Buk pospolity w odm. czerwonolistnej „Grześ” rośnie za ogrodzeniem posesji przy ul. Piotrowickiej 2.

Obwód pomnikowego okazu wynosi 225 cm, wysokość drzewa 19 m.

Tematem kolejnych artykułów będą pomnikowe drzewa rosnące na terenie gminy wiejskiej Chojnów.

Buk na Czerwonym Kamieniu (gm. Świerzawa, dolnośląskie).

Do niedawna gmina Świerzawa (pow. złotoryjski, dolnośląskie) mogła się pochwalić tylko jednym, ale jakże wyjątkowym pomnikiem przyrody. Mowa tu o Organach Wielisławskich – spektakularnej odsłonie geologicznej dokumentującej dawny wulkanizm – opisanych w jednym z pierwszych artykułów na tym blogu. Uchwałą Rady Miasta i Gminy Świerzawa z dnia 30 czerwca 2016 r. ustanowiono drugi pomnik przyrody, tym razem ożywionej. Drzewem powołanym do ochrony pomnikowej jest okaz buka pospolitego, któremu nadano nazwę „Buk na Czerwonym Kamieniu”. Nazwa pomnika przyrody nawiązuje do jego lokalizacji – buk rośnie na zachodnim zboczu stromego wzniesienia Czerwony Kamień (325 m n.p.m.), górującym nad Krzeniowem, czyli północną częścią wsi Nowy Kościół.

GPS N 51°05’29.88” , E 15°52’45.90”

Jak wspomniano wcześniej drzewo rośnie na stromym, zachodnim stoku Czerwonego Kamienia (240 m w linii prostej od szosy 328 Nowy Kościół – Jerzmanice ZdrójZłotoryja); powyżej trawersującego zbocze niebieskiego szlaku turystycznego.

Obok pomnikowego buka ustawiono tablicę opisującą jego obwód – 380 cm oraz wysokość – 35 m.

Czytelników zainteresowanych geologią zachęcam do odwiedzenia nieczynnego wyrobiska, znajdującego się pod wierzchołkiem Czerwonego Kamienia, nieco powyżej pomnikowego buka.

W tutejszych kamieniołomach pozyskiwano czerwono zabarwiony piaskowiec (stąd nazwa wzgórza) oraz żyły czarnych bazaltów. Ciekawe są miejsca kontaktu skał osadowych z wulkanicznymi, odsłonięcia brekcji i tufów wulkanicznych, porwaki (ksenolity) w zastygłej lawie. Wg Słownika Geografii Turystycznej Sudetów (Tom 7) – Pogórze Kaczawskie wyrobisko posiadało status pomnika przyrody nieożywionej.

Warto również wspomnieć o tym, że na wierzchołku Czerwonego Kamienia znajdowało się grodzisko kultury łużyckiej a w późniejszym czasie zamek. Dzięki pracy tutejszych mieszkańców przywrócono również wzgórzu walory widokowe.