Pomniki przyrody w Ząbkowicach Śląskich.

Powodów dla których warto odwiedzić Ząbkowice Śląskie jest wiele. To leżące na Przedgórzu Sudeckim miasto (z siedzibą władz powiatowych i gminnych) poszczycić się może wyjątkowo bogatym zespołem zabytków. Do obowiązkowych punktów zwiedzania Ząbkowic należy rynek z neogotyckim ratuszem, kościół parafialny p.w. św. Anny z XIV w./XV w., Krzywa Wieża oraz ząbkowicki zamek.

Pierwotna gotycka warownia pochodziła z pocz. XIV w. W latach 1522 – 32 zamek przebudowano w duchu renesansu. Po oblężeniach i zniszczeniach w późniejszym czasie budowlę opuszczono w 1728 r., dalszych spustoszeń dokonał pożar w 1784 r. W 2013 r. ruinę poddano częściowej rewitalizacji i pod koniec roku udostępniono do zwiedzania.

Wzdłuż południowych i zachodnich murów zamkowych rozciąga się niewielki park ze starym drzewostanem. Zwiedzając ząbkowicki zamek (obchodząc go dookoła), możemy się zapoznać z kompletem miejskich pomników przyrody. 

Po krawędzi parku ciągnie się pomnikowa aleja lipowa, jej koniec/początek znajduje się przy ul. Bohaterów Getta. W alei rosną 52 drzewa, oprócz 47 lip – kilka kasztanowców i jesionów. Obwód drzew wynosi od 107 do 420 cm.

Jedna z lip (obwód 420 cm) usytuowana jest naprzeciw ciągu drzew i jako jedyna oznaczona jest tabliczką.

Kilka metrów obok, za ogrodzeniem, rośnie pomnikowa topola biała, prawdopodobnie w odmianie turkiestańskiej ‚Pyramidalis’. Obwód drzewa 222 cm.

Przy zachodnim wejściu na dziedziniec zamkowy rośnie pomnikowy jesion wyniosły. Obwód drzewa wynosi 330 cm, wysokość 26 metrów.

Ciekawostką dendrologiczną jest rosnący obok okaz glediczji (igliczni) trójcierniowej. Drzewo charakteryzuje się wyjątkowo długimi owocami w formie poskręcanych strąków. Z pewnością kwalifikuje się do ochrony pomnikowej.

Zainteresowanych pozostałymi pomnikami przyrody w gminie Ząbkowice Śląskie odsyłam do artykułu „Park przypałacowy we wsi Stolec„.

Park przypałacowy we wsi Stolec (gm. Ząbkowice Śl.)

Stolec to duża wieś leżąca niedaleko Ząbkowic Śląskich, z ciekawą grupą zabytków skupionych w centrum wsi. Jadąc od południa najpierw ujrzymy gotycki  kościół p.w. Najświętszej Panny Marii i św. Zuzanny z końca XIII w.

Nieco dalej znajduje się barokowy pałac popadający w coraz większą ruinę.

Formę neogotycką posiada kościół p.w. św. Jana Nepomucena z pocz. XX w.

Między neogotyckim kościołem a pałacem rozciąga się założenie parkowe o pow. 2.3 ha (dawniej 5 ha), z ruiną wieży widokowej tzw. belwederu i resztkami oranżerii. Park niestety jest mocno zaniedbany, gęsty podszyt uniemożliwia w lecie wykonanie sensownego zdjęcia. A szkoda bo w drzewostanie parku znajduje się wiele ciekawych drzew, w tym rzadkich gatunków egzotycznych. Od 2008 r.  7 okazów posiada status pomnika przyrody ożywionej.

Najłatwiej jest odnaleźć dwa rosnące obok siebie pomnikowe drzewa : buka pospolitego w odmianie purpurowej i miłorząb dwuklapowy. Znajdują się ok. 30 m od południowej bramy kościoła.

Obwód buka wynosi 470 cm, miłorzębu 260 cm, wysokość odpowiednio 25 i 22 metry.

50 m na południe od ruin wieży widokowej rośnie pomnikowy jesion wyniosły o obwodzie pnia 345 cm.

Po drugiej stronie ścieżki po której wiedzie szlak turystyczny, znajduje się drugi pomnikowy jesion o obwodzie 415 cm.

Idąc nieco dalej szlakiem mijamy pomnikowy okaz cisa pospolitego o pierśnicy 170 cm.

Skręcając w drogę wiodącą w kierunku pałacu, mijamy po lewej stronie pomnikowy okaz lipy szerokolistnej (obwód 365 cm).

Ciekawostką dendrologiczną jest rosnąca po drugiej stronie drogi surmia (katalpia), o wyjątkowo dużych liściach i długich owocach w formie strąków. Drzewo to z pewnością zasługuje na ochronę pomnikową.

Na skraju parku, za ogrodzeniem ogródka (?), rośnie zupełnie niewidoczny w lecie pomnikowy cis pospolity, gęsto opleciony winoroślą (obwód 80 cm).