Park Staszica w Łodzi.

Na terenie miasta Łodzi zlokalizowanych jest 39 parków miejskich (w tym 12 zabytkowych), o łącznej powierzchni ponad 500 ha. Najstarszy łódzki park – „Źródliska” został założony w 1840 r., pozostałe powstały pod koniec XIX w. i na początku XX w. Opisywany w dzisiejszym artykule park Staszica powstał w latach 1899-1901, jako czwarty w Łodzi ogród miejski. W obecnej formie posiada powierzchnię nieco ponad 4 ha, ograniczony jest ulicami: Uniwersytecką, Narutowicza, Wierzbową, Jaracza.

Nazwa parku nawiązuje do pomnika Stanisława Staszica ustawionego na skraju zadrzewienia, od strony ul. Narutowicza.

Wejścia do parku ozdobione są charakterystycznymi, betonowymi elementami dekoracyjnymi.

Drzewostan parku o przewadze drzew liściastych daje dużo cienia, miejscami panuje wręcz półmrok. Po zewnętrznych częściach parku poprowadzono proste ścieżki, obsadzone równymi rzędami drzew. Niezadrzewione połacie uformowano w formie trawników, parterów kwiatowych; jest też sadzawka o betonowych brzegach.

Ochroną pomnikową w Parku Staszica objęto 5 okazów drzew. Chyba najciekawszy jest klon jawor rosnący w pobliżu stawu.

Drzewo tuż nad ziemią rozwidla się na kilka grubych konarów.

Kilkanaście metrów obok pomnikowy rośnie klon pospolity o obwodzie pnia 310 cm.

Przy jednej z alejek rośnie buk pospolity w rzadkiej odmianie Pendula. Jego zwisające gałęzie sięgają do samej ziemi.

Obwód pnia pomnikowego buka wynosi 190 cm, wysokość drzewa 15 m.

Jeszcze jeden pomnikowy klon jawor rośnie w centralnej części parku. Jego pień o obwodzie 255 cm ukryty jest w gęstych krzakach.

W pobliżu rośnie kasztanowiec biały o statusie pomnika przyrody.

Drzewo posiada uszkodzony pień o obwodzie 225 cm, wysokość okazu to 22 m.

Pomnikami przyrody nieożywionej w Parku Staszica są 2 głazy narzutowe: granitowy o obwodzie 585 cm i gnejsowy o obwodzie 480 cm. Opiszę je dokładniej w następnym artykule.

Pomniki przyrody w centrum Lubina.

Murowane fortyfikacje obronne miasta Lubina powstały w latach 1348 – 1358 w miejscu wcześniejszych obwałowań drewniano – ziemnych. Pierścień murów miejskich wzmacniało 15 prostokątnych baszt oraz 3 bramy: Głogowska, Ścinawska i Wrocławska, zwana również Legnicką; ponadto podwójne a miejscami nawet potrójne fosy. Rozwój technik wojskowych (a w szczególności artylerii) zatracał sens istnienia tego typu umocnień, nieremontowane mury podlegały rozbiórce, a fosy zostały zasypane. Niemniej z dawnego przebiegu zachowało się do czasów współczesnych ok. 70% murów miejskich, wpisanych na listę zabytków Lubina. Miejsce dawnych fos zamieniono na tereny zielone (planty), obecnie to parki miejskie z wieloma drzewami o statusie pomników przyrody.

Spacer po obwodzie historycznego centrum Lubina można rozpocząć przy Skwerze im. J. Wyżykowskiego. To ważna postać w powojennej historii miasta, odkrywca bogatych złóż rud miedzi w Lubinie i okolicach.

Rosnąca w pobliżu ul. Mieszka I lipa szerokolistna o obwodzie pnia 295 cm jest pomnikiem przyrody.

W pobliskim Parku im J. Piłsudskiego rosną 2 pomnikowe drzewa – klon jawor i jesion wyniosły. Klon jawor posiada pień o obwodzie 320 cm.

Pomnikowy jesion o obwodzie 315 cm rośnie bliżej pomnika Piłsudskiego.

Spacerując alejką wzdłuż murów miejskich dojdziemy do placu zabaw i fontanny.

Przechodzimy na wewnętrzną stronę murów i kierujemy się do pobliskiej baszty Bramy Głogowskiej.

Dalszy dobrze zachowany odcinek miejskich fortyfikacji znajduje się w pobliżu kościoła MB Częstochowskiej. Charakterystyczna jest tu baszta narożna (ul. Kołłątaja).

Tuż za nią rośnie pomnikowy platan klonolistny o obwodzie 375 cm.

Ciekawostką dendrologiczną Parku Kopernika jest klon jawor w odmianie purpurowej. Obwód pomnikowego okazu wynosi 221 cm.

Przy fontannie rośnie pomnikowy grab pospolity o obwodzie 250 cm (do niedawna rosły tu 2 okazy).

Kolejnym pomnikiem przyrody w Parku Kopernika jest klon jawor o obwodzie 240 cm.

Ciekawie uformowany został okaz buka rosnącego tuż przy murze.

Nad Parkiem Kopernika góruje wysoka dzwonnica (kampanila), to nadbudowana w końcu XV w. baszta murów obronnych. Łączy się z kościołem krytym gankiem.

Z kościoła wędrujemy do rynku w centrum którego stoi ratusz z 1768 r. Nad portalem wejściowym wmurowano przedwojenny herb miasta.

Idąc dalej odchodzącą od rynku ul. Piastowską dotrzemy w okolice opisanego w poprzednim wpisie Wzgórza Zamkowego.

Więcej informacji i zdjęć w artykule „Pomnikowa aleja kasztanowcowa w Lubinie„.